W   I   T   A   M   Y

    NA STRONIE WSPÓLNOTY
    "ŻYWY RÓŻANIEC"













    CHARAKTERYSTYKA WSPÓLNOTY

    modlitwa

    Członkowie Żywego Różańca w dążeniu do świętości starają się naśladować Maryję - Matkę Jezusa i odmawiają różaniec - najbardziej rozpowszechnioną modlitwę maryjną w Kościele rzymskokatolickim.

    Modlą się w intencji pokoju, nawrócenia grzeszników, Ojca Świętego, rozwoju misji i w innych intencji zalecanych przez Kościół.

    Obecnie w skład wspólnoty wchodzą dwie "róże".
    Każda "róża" gromadzi 20 wiernych, odmawiając każdego dnia cały różaniec w ten sposób, że każdy członek "róży" odmawia jedną tajemnicę.

    W każdą I niedziele miesiąca o godz. 1200 odprawiana jest Msza św. w intencji Kół Żywego Różańca i ich rodzin, oraz w intencjach polecanych przez nich w modlitwie różańcowej.
    Każda "róża" uczestniczy aktywnie w nabożeństwach maryjnych, takich jak: nabożeństwa majowe, różaniec październikowy i inne.

    Dodatkowo w październiku, we wspomnienie Matki Bożej Różańcowej, wspólnota ma swoje święto patronalne.

    Duszpasterzem jest ks. Edmund Szaniawski


    HISTORIA STOWARZYSZENIA ŻYWEGO RÓŻAŃCA

    Od połowy XIX wieku najbardziej popularną różańcową wspólnotę modlitewną stanowi Stowarzyszenie Żywego Różańca, założone przez Paulinę Jaricot (1799-1862) w Lyonie w roku 1826. "Najważniejszą... rzeczą i najtrudniejszą jest uczynić różaniec modlitwą wszystkich" - napisała wtedy. Każdy człowiek może znaleźć w ciągu dnia kilka minut, aby odmówić dziesiątek różańca, czyli jedną tajemnicę.
    Paulina Jaricot zaczęła organizować piętnastoosobowe grupy, nazwane później "żywymi różami". Każda z osób tworzących piętnastkę zobowiązywała się do odmawiania jednej tajemnicy, czyli wszyscy razem odmawiają codziennie cały różaniec. Wszystkich członków róży dotyczy taka sama zasługa jakby odmówili cały różaniec. Nieodmówienie tajemnicy nie oznacza grzechu, a utratę zasługi.

    CELEM STOWARZYSZENIA ŻYWEGO RÓŻAŃCA jest według Założycielki wspieranie modlitwą, ofiarą duchową i materialną działań misyjnych Kościoła. Dziełu Pauliny Jaricot udzieliło poparcia wielu biskupów oraz ojciec generał Zakonu Kaznodziejskiego, który przyłączył Stowarzyszenie Żywego Różańca do wielkiej historycznej dominikańskiej Rodziny Różańcowej, obejmującej Bractwa Różańcowe i Różaniec Wieczysty. Wkrótce papież Grzegorz XVI wydał breve aprobujące stowarzyszenie. Żywy Różaniec w krótkim czasie rozprzestrzenił się w całej Francji, a następnie na świecie. Po pięciu latach, w roku 1831, Paulina Jaricot napisała:.
    "Liczba odmawiających dziesiątek różańca rośnie z niewiarygodną szybkością we Włoszech, Szwajcarii, Belgii, Anglii i wielu regionach Ameryki. (...) Wszędzie, gdzie tworzą się piętnastki, można zauważyć nie notowane wcześniej umacnianie się dobra". Kilka lat później dodała: "Stopniowo stajemy się zjednoczeni w modlitwie ze wszystkimi ludźmi świata".. Papież Leon XIII w breve z 13 czerwca 1881 roku napisał m.in.. "Paulinie Jaricot... zawdzięczamy szczęśliwy pomysł rozdzielenia wśród piętnastu osób piętnastu dziesiątków Różańca. W ten sposób... cudownie rozpowszechniła i uczyniła nieustanną modlitwę do Matki Bożej".

    ZAŁOŻYCIELKA ŻYWEGO RÓŻAŃCA, Paulina Jaricot pragnęła, aby modlitwa różańcowa wsparła zainicjowane przez nią kilka lat wcześniej Dzieło Rozkrzewiania Wiary, które w stulecie powstania, 3 maja 1922 roku, papież Pius XI uczynił Papieskim i polecił wprowadzić w całym Kościele. Misyjne korzenie Żywego Różańca na nowo odkrył w latach pięćdziesiątych XX wieku dyrektor Papieskiego Dzieła Rozkrzewiania Wiary w USA, abp. Sheen.

    Rozpoczynając 25 rok swojego pontyfikatu, Jan Paweł II w liście apostolskim zatytułowanym "Różaniec Dziewicy Maryi" ogłosił Rok Różańca (okres od października 2002 do października 2003 roku). Ojciec Święty wprowadził nową część różańca, tajemnice światła, uwzględniające lata publicznej działalności Pana Jezusa, "aby różaniec w pełniejszy sposób można było nazwać streszczeniem Ewangelii". Odtąd cały różaniec liczy 20 tajemnic.

    W Roku Różańca Jan Paweł II podziękował członkom Żywego Różańca na całym świecie za to, że modląc się w papieskich intencjach misyjnych wspierają dzieło ewangelizacji na wszystkich kontynentach, a tym samym i jego posługę.

    CEREMONIAŁ ŻYWEGO RÓŻAŃCA
    W Polsce obowiązuje Ceremoniał Żywego Różańca, opracowany przez ojca Szymona Niezgodę OP w roku 1977 dla uczczenia stulecia objawień Matki Bożej w Gietrzwałdzie, zatwierdzony przez Prymasa Polski, Stefana kardynała Wyszyńskiego.

    Członkowie Żywego Różańca
    mogą DOSTĄPIĆ ODPUSTU ZUPEŁNEGO,
    pod zwykłymi warunkami,
    osiem razy w roku, mianowicie:
    w dniu przyjęcia do Żywego Różańca,
    Narodzenia Pana Jezusa (25 XII),
    Ofiarowania Pańskiego (2 II),
    Zwiastowania NMP (25 III),
    Zmartwychwstania Pańskiego,
    Wniebowzięcia Matki Bożej (15 VIII),
    w święto Królowej Różańca świętego
    oraz Niepokalanego Poczęcia Maryi (8 XII).
    Zgodnie z Ceremoniałem, Żywym Różańcem kieruje Rada, którą tworzą zelatorzy, czyli kierownicy, wszystkich róż. Raz w miesiącu Żywy Różaniec dokonuje zmiany tajemnic różańcowych. Imiona nowo przyjętych członków wpisuje się do parafialnej Księgi Żywego Różańca. Wspólnota Żywego Różańca uczestniczy każdorazowo w pogrzebie zmarłego członka oraz w specjalnie zamawianej Mszy św. za spokój jego duszy.


    WYPOWIEDZI O RÓŻAŃCU

    Jest to modlitwa, którą bardzo ukochałem. Przedziwna w swojej prostocie i głębi zarazem... Sprawy osobiste, sprawy naszych bliźnich, tych, o których najbardziej się troszczymy. W ten sposób, ta prosta modlitwa różańcowa pulsuje niejako życiem ludzkim...

    /Jan Paweł II/


    Musimy się drodzy bracia i siostry, mocno związać różańcem, ażeby nic z tego w nas nie zginęło. Musimy się bardzo związać modlitwą, ażeby człowiek, każdy człowiek, a wraz z nim cały naród utrzymał tę godność, jaka wyrasta w całym jego życiu przede wszystkim poprzez rozmowę z Bogiem...

    /Jan Paweł II/


    Powtarzając dobrze znane i drogie sercu modlitwy: Ojcze nasz, Zdrowaś Maryjo i Chwała Ojcu człowiek skupia się na rozważaniu tajemnic zbawienia i przedstawia Bogu za wstawiennictwem Maryi, potrzeby własne i całej ludzkości, prosząc Chrystusa o siły, by mógł bardziej konsekwentnie i wielkodusznie żyć Ewangelią.
    Kiedyś powszechny był zwyczaj codziennego odmawiania Różańca w rodzinie. Jak dobroczynne owoce przyniosłaby ta praktyka także dzisiaj! Maryjny Różaniec oddala niebezpieczeństwa rozpadu rodziny, jest niezawodną więzią jedności i pokoju

    /Jan Paweł II/


    Różaniec, to moja ulubiona modlitwa! Taka wspaniała modlitwa! Wspaniała w jej prostocie i jej głębi. W tej modlitwie powtarzamy po wielokroć słowa, które Dziewica Maryja usłyszała od Archanioła i od swej kuzynki, Elżbiety. Na tle słów: "Zdrowaś Maryja" dusza uzmysławia sobie zasadnicze wydarzenia (Tajemnice) z życia Jezusa Chrystusa... Modlitwa tak prosta i tak bogata. Z głębi mojego serca zachęcam wszystkich do jej odmawiania.
    Od wieków z różańcem w ręku przychodzili tu pielgrzymi różnych stanów, rodziny i całe parafie, aby od Maryi uczyć się miłości do Chrystusa. I wybierali w ten sposób szkołę najlepszą. Rozważając bowiem tajemnice różańcowe patrzymy na misterium życia, męki, śmierci 1 zmartwychwstania Pana Jej oczyma, przeżywamy je tak, jak Ona w swym sercu matczynym je przeżywała. Odmawiając różaniec rozmawiamy z Maryją, powierzamy Jej ufnie wszystkie nasze troski i smutki, radości i nadzieje.

    /Jan Paweł II/


    Różaniec to łańcuch bezpieczeństwa na stromej skale szczytów górskich. Nie wolno się zatrzymywać na żadnej tajemnicy. Trzeba iść dalej. Bo pełnia życia jest u szczytu...

    /kard. Stefan Wyszyński/


    Może to być dla nas wszystkich pociechą w naszym trudnym, codziennym życiu. (...)
    I gdy my na tyle problemów rady nie mamy, zostaję jedno: mieć w kieszeni różaniec i modlić się za tych, którzy nam przyczyniają tyle udręki we własnej Ojczyźnie (...)
    Módlmy się za tych ludzi. Przeklinanie nic nie pomoże. Powtarzanie sobie różnych plotek czy dowcipów politycznych, też nic nie da. Ale, modlitwa może pomóc. Ona zdolna jest oświecić umysły, poprawić wolę ludzką.

    /kard. Stefan Wyszyński/


    Zwiążmy myśli, usta i dłonie nasze różańcem świętym, napełnijmy domostwa i wioski nasze szeptem modlitewnych Pozdrowień maryjnych, przekazując jedni drugim uporczywe wołanie: "Zdrowaś Maryjo"!

    /kard. Stefan Wyszyński/


    Zżyjmy się z różańcem tak, abyśmy go stale odmawiali, abyśmy łatwo doń wracali, abyśmy mu poświęcali wszystkie wolne chwil

    /kard. Stefan Wyszyński/


    Szczególnie zadbajmy o to, by przywrócić w domach rodzinnych piękny, stary zwyczaj kończenia dnia wspólnym różańcem.

    /kard. Stefan Wyszyński/


    Mury Jerycha nie runęły szybciej na dźwięk trąb Jozuego, niż fałszywe nauki znikały po szczerej modlitwie różańcowej. Sadzawka w Jerozolimie nie była tak lecznicza dla ran chorych na ciele, jak różaniec jest lekarstwem dla chorych na duchu.

    /św. Alfons de Liguori/


    Nie ma w życiu problemu, którego by nie można rozwiązać z pomocą różańca.

    /S. Łucja z Fatimy/


    Modlitwa Różańcowa jest syntezą naszej wiary, podporą naszej nadziei, żarem naszej miłości.

    /św. O. Pio/


    Niechaj wszyscy, mężczyźni i niewiasty, uczeni i prości, sprawiedliwi i grzesznicy, wielcy i mali, wysławiają i cześć oddają Jezusowi dniem i nocą odmawiając święty różaniec

    /św. Ludwik Grignion de Montfort/


    Wierzcie w moc różańca. Nie oparł mi się żaden grzesznik, skoro oplotłem go różańcem

    /św. Ludwik/





odsylacz


© WIECZERNIK 2010